úrigr
lýsingarorð
Merkingar
adj. [úr], wet; úrgan stafn, Hkv. Hjörv. 15; úrgu barði, Orkn. (in a verse); úrga strönd, Fms. xi. 307 (in a verse); úrgar brautir (cp. Homer’s ὑγρα κέλευθα), Rm. 36; úrig fjöll, Skm. 10, Hðm. 11; úrgum hjörvi, Ad. 4.
- II.
qs. örigr, and quite a different word, ill-tempered, vicious; hann görðisk úrigr viðr-eignar, Ld. 54; graðfé varð úrigt ok görði mikit um sik, Fb. i. 545; stafkarl svá íllr ok úrigr at ekki láti úgjort, 211.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- adj.
- lýsingarorð (e. adjective)
- cp.
- compare.
- qs.
- quasi.
Tilvitnuð rit
- Hkv. Hjörv.
- Helga-kviða Hjörvarðssonar. (A. II.)
- Orkn.
- Orkneyinga saga. (E. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Rm.
- Rígsmál. (A. II.)
- Skm.
- Skírnis-mál. (A. I.)
- Hðm.
- Hamðis-mál. (A. II.)
- Ad.
- Arinbjarnar-drápa. (A. III.)
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)