ú
lýsingarorð ú-svifr
Merkingar
(not úsvífr), adj. (the r is radical); [the latter part, which only exists in this and the following compds, answers to A. S. syfer, O. H. G. subar, Germ. sauber, Engl. sober, Lat. sobrius, meaning clean; úsvifr = A. S. unsyfre]:—prop. unsober, unclean, but only used in a metaphorical sense.
- 2.
‘unwashed,’ coarse, overbearing; Austmenn vóru heldr úsvifir, Sturl. ii. 233; úsvifir ok íllorðir, Fms. iii. 143; hann var úsvifr við sér minni menn, Eb. 42; ú. ok harðgörr, Fas, ii. 470: Ósvifr and Úsyfr (not Ósvífr, for vi changes into y, not ví), Landn., Ld., Sturl. (Ósvifr the Wise).
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- adj.
- lýsingarorð (e. adjective)
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- O. H. G.
- Old High German.
- Germ.
- German.
- Engl.
- English.
- Lat.
- Latin.
- prop.
- proper, properly.
Tilvitnuð rit
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Eb.
- Eyrbyggja saga. (D. II.)
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)