þegar

Merkingar

adv., prop. a gen. of an obsolete noun; [Ulf. þeihs = χρόνος and καιρός]:—at once, forthwith; Höskuldr kallar á hana, farðú hingað til mín, segir hann. Hón gékk þegar til hans, Nj. 2; þegar á morgun, to-morrow presently, Ísl. ii. 147; hann var þá skírðr þegar, 645. 86; þá var hann þegar hvar fjarri …, hann sofnaði þegar, Fms. iv. 337; Þórólfr bar merkit þegar eptir honum, following immediately after him, i. e. next after him, Eg. 297; þegar frá öxlum ofan, Sks. 167, passim: the phrase, þegar-leið-sem, straightway, forthwith, Fms. x. 386, Stj. 94, 101, 267, Barl. 157; see leið.

1. II.

   þegar-er, as soon as; þeir eigu at göra orð erfingjum þegar er þeir koma hingat, … þegar er þeir koma til, Grág. i. 215; en þegar er Arnljótr laust við geislinum, þá …, Ó. H. 153.

   1. 2.

      ellipt., leaving the ‘er’ out, and without the notion of immediate time; þegar Skapti vissi þetta, gékk hann til búðar Snorra goða, Nj. 247; en þegar Gregorius kom upp á briggjurnar, þá hopuðu þeir, Fms. vii. 254.

   2. 3.

      hence in mod. usage þegar has become a conj. when; þegar eg hrasa hér, þegar mér ganga þrautir nær, and so passim, where the ancients said ‘er.’