þrömr
nafnorð, karlkyn
m., þramar, dat. þremi, acc. pl. þrömu, Edda (Ht.) i. 622; [Engl. thrum; Lat. term-inus. Gr. τέρμα, seem to be kindred words]:—the brim, edge, verge; þat (a vessel) var tólf álna þrama í milli. from edge to edge, in diameter, Stj. 564; faðir Móða fékk á þremi, he seized [the cauldron] by the brim, Hým. 34; lögg (the ledge), opp. to þrömr, Grág. i. 501; gils-þrömr, the verge of the chasm; hjá gils-þreminum, Ld. 218; þeir sncru upp af götunni á gils-þröminn, Dropl. 23; yfir gjár-bakkann ok bar út yfir annan veg þröminn, Pr. 411; við jarðar-þröm, at the earth’s brim or skirts, ‘terminus terrae,’ Hdl. 34; við foldar þröm, the earth’s brim; sævar þröm, the sea’s brim, the shore; Hléseyjar þrömr, the beach of H. (an island), Lex. Poët.: in mod. usage fem., in the phrase, vera kominn á Heljar þröm (or þrömina), to be ‘in extremis.’
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- m.
- karlkyn (e. masculine)
- dat.
- þágufall (e. dative)
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- Engl.
- English.
- Lat.
- Latin.
- Gr.
- Greek.
- opp.
- opposed.
- mod.
- modern.
- fem.
- kvenkyn (e. feminine)
Tilvitnuð rit
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Ht.
- Hátta-tal. (C. I.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Hým.
- Hýmis-kviða. (A. I.)
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)
- Dropl.
- Droplaugar-sona saga. (D. II.)
- Hdl.
- Hyndlu-ljóð. (A. II.)
- Lex. Poët.
- Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.