Yrða

afrækja

sagnorð af-rækja

Merkingar

t and ð, to neglect, contemn, H. E. i. 257; reflex, afrækjast, in the same signification,

  1. α.

    with dat, a. lögunum, to break, neglect the law, Al 4.

  2. β.

    with acc. (now always so), a. sitt höfuðrnerki, Karl. 189.

  3. γ.

    uncert. dat. or acc., a. Guðs hlýðni, Edda (pref.) 144, Stj. 241.

  4. δ.

    with at and a following infin., Gþl. 183; konungar afræktust at sitja at Uppsölum, left off, Hkr. ii. 97.

  5. ε.

    absol., Fms. vii. 221, 188, Gþl. 506.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

acc.
þolfall (e. accusative)
uncert.
uncertain.
dat.
þágufall (e. dative)
pref.
preface.
infin.
nafnháttur (e. infinitive)
absol.
absolute, absolutely.

Tilvitnuð rit

H. E.
Historia Ecclesiastica Islandiae. (J. I.)
Karl.
Karla-magnús saga. (G. I.)
Edda
Edda. (C. I.)
Stj.
Stjórn. (F. I.)
Gþl.
Gulaþings-lög. (B. II.)
Hkr.
Heimskringla. (E. I.)
Fms.
Fornmanna sögur. (E. I.)