Yrða

arfi 2

nafnorð, karlkyn

sjá einnig arfi 1 nafnorð, karlkyn

Merkingar

a, m. [Ulf. arbia; O. H. G. arpis, erpo; Germ. erbe; Hel. abaro = filius; A. S. eafora, afora per metath.], an heir, heiress (and poët. a son in gener.): with gen. pers., arfar veganda, his heirs, Gþl. 131; þar næst var Ósk hennar a., her heiress, heir to her property, Ld. 58; Guðríðr ok Þorgerðr lögligir arfar (heiresses) Sölva, Dipl. v. 1: with gen. of the thing, er hann þá a. hvársttveggja, heir of both things, Grág. i. 221; a. óðala, Gþl. 294; a. at e-u, heir to a property, Sturl. ii. 197. Not freq., erfingi being the common word.

  1. II.

    an ox, bull, Edda (Gl.), vide arfr.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

m.
karlkyn (e. masculine)
Ulf.
Ulfilas.
O. H. G.
Old High German.
Germ.
German.
Hel.
Heliand.
A. S.
Anglo-Saxon.
metath.
metathesis.
poët.
poetically.
gener.
generally.
gen.
eignarfall (e. genitive)
pers.
person.
freq.
frequent, frequently.

Tilvitnuð rit

Gþl.
Gulaþings-lög. (B. II.)
Ld.
Laxdæla saga. (D. II.)
Dipl.
Diplomatarium. (J. I.)
Grág.
Grágás. (B. I.)
Sturl.
Sturlunga saga. (D. I.)
Edda
Edda. (C. I.)