banna
sagnorð
Merkingar
að, [A. S. bannan = jubere; Germ. bannen; mid. Lat. bannire], to forbid, hinder, prohibit (freq.); b. e-m e-t, or with infin., Fms. i. 254, Nj. 157, Ld. 256, Orkn. 4; b. fiskiför, Grág. ii. 350, N. G. L. i. 117.
- 2.
to curse, [Scot. ban], with dat., Stj. 37: with acc., Hom. 31, Stj. 199, Post. 656 A, ii. 12: reflex., bannast um, to swear, Sturl. ii. 126, Fms. viii. 174.
- 3.
= banda, to stop, drive back; hann sá tröll við ána, þat b. honum, ok vildi taka hann, Fas. ii. 124.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Germ.
- German.
- mid. Lat.
- middle Latin.
- freq.
- frequent, frequently.
- infin.
- nafnháttur (e. infinitive)
- Scot.
- Scottish.
- dat.
- þágufall (e. dative)
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- reflex.
- reflexive.
Tilvitnuð rit
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)
- Orkn.
- Orkneyinga saga. (E. II.)
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- N. G. L.
- Norges Gamle Love. (B. II.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- Post.
- Postula sögur. (F. III.)
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)