Yrða

boða

sagnorð

Merkingar

  1. 1.

    að,

  2. 1.

    to announce, proclaim, esp. as rendering of the eccl. Lat. praedicare, to preach the Gospel, as a missionary; b. Kristni, to preach Christianity, Nj. 157; trú, 158, Fms. x. 298, H. E. i. 510; sjáið, eg boða yðr mikinn fögnuð, Luke ii. 10.

    1. β.

      hón boðaði Þangbrandi heiðni, Nj. 160.

  3. 2.

    to bid, order, with dat.; lét hann b. á sinn fund öllum öldungum, Stj. 649; hann boðaði saman mörgu stórmenni, Bs. i. 470; konungr boðaði honum á sinn fund, the king bade him come, Fær. 131; b. e-n af löndum, to outlaw one, bid him off the land, Fms. vii. 17, 21.

  4. 3.

    to bode, signify; hvat þetta mundi boða, Eb. 270; e-m b. e-t, he has a foreboding of it; mundi þar til draga sem honum hafði fyrir boðat, Eg. 75: impers., e-m boðar ótta, one feels uneasy, Sturl. i. 109, where Bs. i. 410 spells bjóða ótta (better).

  5. 2.

    u, f. = boð, a command, N. G. L. i. 237.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

esp.
especially.
eccl.
ecclesiastical.
Lat.
Latin.
dat.
þágufall (e. dative)
impers.
ópersónulegt (e. impersonal)
f.
kvenkyn (e. feminine)

Tilvitnuð rit

Nj.
Njála. (D. II.)
Fms.
Fornmanna sögur. (E. I.)
H. E.
Historia Ecclesiastica Islandiae. (J. I.)
Stj.
Stjórn. (F. I.)
Bs.
Biskupa sögur. (D. III.)
Fær.
Færeyinga saga. (E. II.)
Eb.
Eyrbyggja saga. (D. II.)
Eg.
Egils saga. (D. II.)
Sturl.
Sturlunga saga. (D. I.)
N. G. L.
Norges Gamle Love. (B. II.)