dreifa
sagnorð
Merkingar
ð, [Ulf. draibjan; v. drífa], to scatter, disperse, with dat.; dreifðu þeir þá öllu liðinu. Nj. 207, Hkr. i. 250; er þú dreifðir svá mjök frá þér fjölmenni því er …, Fms. vii. 182: metaph. to divert, d. hug e-s, Hom. 38: with the notion of violence, to scatter, Post. 656 C. 14: to strew, tak duft ok dreif á sárit, Pröver 471: to sprinkle, d. vatni, Fms. i. 262, Ísl. ii. 403. Barl. 185: adding acc. of the person, d. e-n blóði, to bedabble with blood, Am. 19; ok dreifir þá meðr blóðinu, Stj. 78.
- β.
with acc. to disperse, dissolve; dreifðum vér Guðs óvini (acc.), 655 xxxii; vóru dreifð öll bein hans, 623. 33 (very rarely); vera dreifðr við e-ð, to be mixed up with a thing, (mod.)
- II.
reflex. to be spread out, Eg. 530; of the branches of a tree, Edda 10: orð dreifask (gramm.), words are derived from, Skálda 205.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- Ulf.
- Ulfilas.
- dat.
- þágufall (e. dative)
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- mod.
- modern.
- reflex.
- reflexive.
- gramm.
- grammar.
Tilvitnuð rit
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Hkr.
- Heimskringla. (E. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- Post.
- Postula sögur. (F. III.)
- Barl.
- Barlaams saga. (F. III.)
- Am.
- Atla-mál. (A. II.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Skálda
- Skálda. (H. I.)