Yrða

förla

sagnorð

að, to grow faint, weak; ef hann of förlar, if he fails, (the passage is dubious, and something seems left out), K. Þ. K. 42: reflex. to fall into ruin, ef förlask reiðir, svá at um bæta þarf, Gþl. 77; þá mun brátt f. afl ráða-görðar, Sks. 331:—impers., e-m förlask, one grows weak, esp. from age, Krók. 40; in mod. usage, finn eg að augum förlast sýn, I feel my eyes grow dim, Hallgr.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

reflex.
reflexive.
impers.
ópersónulegt (e. impersonal)
esp.
especially.
mod.
modern.

Tilvitnuð rit

K. Þ. K.
Kristinn-réttr Þorláks ok Ketils = Kristinna-laga-þáttr. (B. I.)
Gþl.
Gulaþings-lög. (B. II.)
Sks.
Konungs skugg-sjá. (H. II.)
Krók.
Króka Refs saga. (D. V.)
Hallgr.
Hallgrímr Pétrsson.