fen
nafnorð, hvorugkyn
n., gen. pl. fenja, dat. fenjum, [Ulf. fani = πηλός; A. S. fenn; Engl. fen; O. H. G. fenna; Dutch venn; a word common to all Teut. idioms]:—a fen, quagmire, Symb. 26 (of the Pontine marshes); mýrar ok fen, Hkr. iii. 227; fen eðr forað, Gþl. 383; kelda eðr fen, Ld. 204; fórsk þeim seint um fenin, the bogs, Fms. vii. 69; djúpt fen ok breitt fullt af vatni, a deep pool and broad, full of water, vi. 406, vii. 70, Orkn. 444, Eg. 577, 582, 767, Nj. 21, Eb. 326, Þorst. Síðu H. 186.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- n.
- hvorugkyn (e. neuter)
- gen.
- eignarfall (e. genitive)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- dat.
- þágufall (e. dative)
- Ulf.
- Ulfilas.
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- O. H. G.
- Old High German.
- Teut.
- Teutonic.
Tilvitnuð rit
- Symb.
- Symbolae. (H. IV.)
- Hkr.
- Heimskringla. (E. I.)
- Gþl.
- Gulaþings-lög. (B. II.)
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Orkn.
- Orkneyinga saga. (E. II.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Eb.
- Eyrbyggja saga. (D. II.)
- Þorst. Síðu H.
- Þorsteins saga Síðu-Hallssonar. (D. II.)