gljúfr
nafnorð, hvorugkyn
n. almost only in pl. [A. S. glôf = cliff], an abrupt descent or chasm, esp. in the bed of a river, ár-gljúfr; hvar hin litla áin féll ór gljúfrum, Eg. 134; eru gljúfr mikil upp með ánni, Fær. 62, Landn. 251, Glúm. 362, Al. 92, Fms. viii. 51, Gullþ. 8; en tveim-megin gengu at g. há ok hin brattastu björg, Stj. 452. 1. Sam. xiv. 4: sing., Grett. 142 (in a verse): so the mod. phrases,—glæfra-ferð, f. a neck-breaking, dangerous exploit (as among precipices); glæfra-göng, n. pl. straits, Broddi er kominn í g., a ditty of Pal Vídalín; glæfra-ligr, adj. dangerous, horrible,—are all derived from gljúfr.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- n.
- hvorugkyn (e. neuter)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- esp.
- especially.
- sing.
- eintala (e. singular)
- mod.
- modern.
- f.
- kvenkyn (e. feminine)
- adj.
- lýsingarorð (e. adjective)
Tilvitnuð rit
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Fær.
- Færeyinga saga. (E. II.)
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)
- Glúm.
- Víga-Glúms saga. (D. II.)
- Al.
- Alexanders saga. (G. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Gullþ.
- Gull-Þóris saga. (D. II.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Grett.
- Grettis saga. (D. II.)