gremja

Merkingar

gramði, [vide gramr; Ulf. gramjan = παροργίζειν; A. S. and Hel. gramian; Dan. græmme; Swed. gräma = to grieve]:—to anger, provoke, esp. the wrath of the gods (God), to offend the gods (by perjury or wickedness); gremðu eigi goð at þér, Ls. 12; sá gremr Guð at sér, Hom. 86, 159; þú hefir gramit at þér Maumet, Karl. 434; ok gremja svá Guð at sér ok alla góða menn, Fms. xi. 364; þú ert her kominn at óleyfi bræðra minna ok gremr svá goð at þér, Fas. ii. 69, else rare; gremr hann konunginn at sér (vexes the king) með vápna-gangi, Al. 42; hvat gremr þik líf þitt, quid te offendit vita tua, Hom. 12; göra lítið úr gáfum hans, gremja svo mildi skaparans, Bb. 1. 8.

1. II.

   reflex. to get angry, be grieved; en ef þit vildut þat göra, þá munda ek ekki gremjask ykkr, Fms. v. 238; fagna þeirra fagnaði er fögnuð göra Guði, en gráta hina er við hann gremjask (those who provoke him), D. I. i. 362 (to render the Lat. flere cum flentibus): mod., mér gremsk að sjá það, it grieves me to see it, etc.