hæta
sagnorð
(hœta), t, [hót; Uif. hwôtian = ἐπιτιμαν; early Dan. höde]:—to threaten, with dat. of the person and thing; h. e-m e-u, Ls. 62, Fms. vii. 220, ix. 18, x. 316, Fs. 35, 165, Karl. 397, 437, Þiðr. 225, Al. 47, Ölk. 35; see hóta.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- Dan.
- Danish.
- dat.
- þágufall (e. dative)
Tilvitnuð rit
- Ls.
- Loka-senna. (A. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Fs.
- Forn-sögur. (D. II.)
- Karl.
- Karla-magnús saga. (G. I.)
- Þiðr.
- Þiðreks saga. (G. I.)
- Al.
- Alexanders saga. (G. I.)
- Ölk.
- Ölkofra-þáttr. (D. II.)