hætta
sagnorð
sjá einnig hætta nafnorð, kvenkyn
Merkingar
- 1.
t, to risk, stake, with dat., Hm. 106; hætta út mönnum sínum, Sd. 153; hætta til þess virðing þinni, to stake thy honour on it, Eg. 719; hættið þit ok mestu til hversu ferr, Nj. 49; litlu hættir nú til, there is but small risk, Fms. vi. 243: absol., hefir sá er hættir, he wins who risks, ‘nothing venture nothing have,’ Bjarn. 7, Hrafn. 16.
- 2.
with prepp.; hætta á e-t, to venture on a thing (áhætta, q. v.), Nj. 48; hætta á vald e-s, Fms. xi. 285: h. til e-s, id., Eg. 57, Nj. 73; eigi veit til hvers happs hættir, Sturl. iii. 228; kvað þar hóflangt til hætta, 44.
- 2.
t, to leave off, with dat.; hætta seið, to leave off witchcraft, Fms. i. 10; hann bað bændr h. storminum, 36; h. heyverkum, Nj. 103; h. máli, 10: absol. to leave off, desist, Hákon bað hann h., Fms. vii. 154; heldr vildu vér h., N. G. L. i. 348: with infin., h. at tala, Fb. ii. 83:—impers., hætti þysnum, the tumult ceased, Fms. vi. 16.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- dat.
- þágufall (e. dative)
- absol.
- absolute, absolutely.
- prepp.
- forsetning (e. preposition)
- q. v.
- quod vide.
- infin.
- nafnháttur (e. infinitive)
- impers.
- ópersónulegt (e. impersonal)
Tilvitnuð rit
- Hm.
- Hává-mál. (A. I.)
- Sd.
- Svarfdæla saga. (D. II.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Bjarn.
- Bjarnar saga. (D. II.)
- Hrafn.
- Hrafnkels saga. (D. II.)
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)
- N. G. L.
- Norges Gamle Love. (B. II.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)