högg

nafnorð, hvorugkyn

Merkingar

n., old dat. höggvi, Ó. H. 184, Fms. vii. 230, Nj. passim; gen. pl. höggva; [Shetl. huggie; Scot. hag; Dan. hug; Swed. hugg; cp. the verb höggva]:—a stroke, blow, esp. a stroke with an edged weapon, but also with a blunt one, Fms. vii. 191, 230, 297; laust hann selinn í svíma et fyrsta högg, Bs. i. 342; ljósta högg á dyr, to knock, Fs. 131, Nj. 28; í einu höggvi, of throwing a stone, Edda 72; högg loptsins, Skálda 174: sayings, skamma stund verðr hönd höggvi fegin, Nj. 64, 155, 213; eigi fellr tré við it fyrsta högg, Nj. 163, 224; eiga í höggvi við e-n, to have a quarrel, come to blows with a person; það sér ekki högg á vatni, a stroke in water is not seen, leaves no mark, of efforts without effect.

2.
slaughter, a beheading; leiddr til höggs, Grett. 85, Karl. 518, Clem. 58; dæma e-n til höggs, Blas. 49; slaughter of cattle, yxn er hann ætlaði til höggs, Eg. 181; strand-högg, q. v.
3.
a hewing down of trees, Dan. hugst, Grág. ii. 297; skógar-högg, 292; högg ok höfn, D. N.: a gap, kom þá skjótt högg í liðit, Fms. ix. 305.
4.
of an instrument; þela-högg, q. v.; saum-högg, q. v.; fjal-högg, a chopping-block.
5.
a ravine or a cut-like gap in a mountain. höggva-skipti, -viðskipti, n. exchange of blows, Fms. i. 38, v. 165, Eg. 581, Korm. 212, Fs. 48.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

n.: hvorugkyn (e. neuter)
dat.: þágufall (e. dative)
gen.: eignarfall (e. genitive)
pl.: fleirtala (e. plural)
Scot.: Scottish.
Dan.: Danish.
Swed.: Swedish.
cp.: compare.
esp.: especially.
q. v.: quod vide.

Tilvitnuð rit

Ó. H.: Ólafs saga Helga. (E. I.)
Fms.: Fornmanna sögur. (E. I.)
Nj.: Njála. (D. II.)
Bs.: Biskupa sögur. (D. III.)
Fs.: Forn-sögur. (D. II.)
Edda: Edda. (C. I.)
Skálda: Skálda. (H. I.)
Grett.: Grettis saga. (D. II.)
Karl.: Karla-magnús saga. (G. I.)
Clem.: Clements saga. (F. III.)
Blas.: Blasius saga. (F. III.)
Eg.: Egils saga. (D. II.)
Grág.: Grágás. (B. I.)
D. N.: Diplomatarium Norvagicum. (J. II.)
Korm.: Kormáks saga. (D. II.)