hrör
nafnorð, hvorugkyn
Merkingar
spelt hreyr and reyr, n. [A. S. hryre = ruina], a corpse, Lat. cadaver, Gkv. 1. 5, 11; köglar frænda hrörs, Stor. 4; sækja um hrör, Grág. ii. 141; ekki skulu þér taka á hrörum þeirra, því at þau kvikendi eru úhrein, Levit. xi. 8; alla fugla þá er fjóra fætr hafa, skal ekki eta, ok hvergi maðr er tekr á hrörum (not hræjum) þeirra, þá saurgask hann, Stj. 316. Levit. xi. 20.
- II.
metaph. an old decayed thing, a ruin, wreck, a fallen tomb, akin to hreysi (q. v.), the h being borne out by alliteration in Ýt. 19; Yngva hrör, 6; Dyggva hrör, 7; fylkis hrör, Ht. (Yngl. S. ch. 26); as also Ýt. 19, where the sense is that the king was buried in the avalanche of stones,—horfinn foldar beinum Högna hrörs: in local names, Tryggva-hreyr, Hkr. i. 178.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- n.
- hvorugkyn (e. neuter)
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Lat.
- Latin.
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
- q. v.
- quod vide.
- ch.
- chapter.
Tilvitnuð rit
- Gkv.
- Guðrúnar-kviða. (A. II.)
- Stor.
- Sona-torrek. (A. III.)
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Ht.
- Hátta-tal. (C. I.)
- Yngl. S.
- Ynglinga saga. (C. II.)
- Hkr.
- Heimskringla. (E. I.)