hvelfa
sagnorð
Merkingar
ð, causal from hválfa: to arch, vault, with acc.; allt húsit hvelfði hann innan, Stj. 563; var þar upp af hvelft ræfrit, Fms. v. 339: hvelfðr, vaulted, Stj. 12.
- II.
proncd. hvolfa, to turn (a ship or vessel) upside down, with dat.; ef maðr hvelfir skipi undir manni, Grág. ii. 130; hann kastaði árunum ok hvelfði nökkvanum undir sér, Fms. ii. 182; hann hvelfir skipinu undir þeim, Fb. ii. 220.
- 2.
impers. to capsize; hvelfði þar skipinu undir þeim, Fms. i. 293; hallaði því næst skipinu svá at inn féll sjórinn ok því næst hvelfði, ix. 320, v. 1.; réru dvergarnir á boða ok hvelfði skipinu, Edda 47; þá laust hviðu í seglit ok hvelfði skipinu, Ld. 326; þá rekr á hvassviðri mikit ok hvelfir skipinu, 58, Fs. 150.
- 3.
to pour out of a vessel; h. vatni úr fötu, to pour water out of a bucket; tveir vóru at hvölfa elfum ölva í iðra sá, Stefr Ól.: cp. Engl. to whelm, overwhelm, which may be a kindred word.
- 2.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- proncd.
- pronounced.
- dat.
- þágufall (e. dative)
- impers.
- ópersónulegt (e. impersonal)
- cp.
- compare.
- Engl.
- English.
Tilvitnuð rit
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)
- Fs.
- Forn-sögur. (D. II.)