hverfa 2
sagnorð
sjá einnig hverfa 1 sagnorð
Merkingar
ð, causal of the last verb:
- I.
to make to turn, turn, with acc.; h. e-m hugi (acc. pl.), to turn a person’s mind, Hm. 162; sneru þeir krossinum, ok hverfðu (turned) hendr hans niftr, ok höfuð tíl jarðar, 656 C. 37; hann sneri sverðinu í hendi sér ok hverfði fram eggina, Fas. ii. 139; hann ofrar vápni sínu at manni, ok hverfir hann fram hamar, N. G. L. i. 67; h. at sér hinn mjóvara hlut, Ýt. 13; vér hverfum oss í austr (we turn our faces towards the east) þá er vér biðjum fyrir oss, Hom. 156, 158.
- II.
to enclose; h. garði um e-t, to enclose with a fence, Gþl. 407 (garð-hverfa); himinn þann er hverfðr er útan um lopt öll, Fms. v. 340; hverfðr við e-t, stirred so as to be blended with, Sdm. 18.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
Tilvitnuð rit
- Hm.
- Hává-mál. (A. I.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- N. G. L.
- Norges Gamle Love. (B. II.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- Gþl.
- Gulaþings-lög. (B. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Sdm.
- Sigrdrífu-mál. (A. II.)