ilma
sagnorð
ð, (irma, Sks. 633 B), to smell sweet; þú ilmir alla, Hom. 153; ilmdi allskonar sætum grösum, Str. 69: to scent, þeir megu eigi ilma af aldininu, Rb. 346; þefja ok ilma, Anecd. 4: part. ilmandi, sweet-smelling, ilma grös, Sks. 48, 633, passim in mod. usage.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- mod.
- modern.
Tilvitnuð rit
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- Str.
- Strengleikar. (G. II.)
- Rb.
- Rímbegla. (H. III.)
- Anecd.
- Anecdoton. (H. II.)