kalkr
nafnorð, karlkyn
m. [borrowed from Lat. calix; A. S. calic and calc; Engl. chalice; O. H. G. chelih; Germ. kelk; Dan.-Swed. kalk; the word came in with Christianity from the Engl.; for, though it occurs in ancient poems, none of these can be older than the Danish settlement in England: the form kalkr is used in a heathen sense, whereas the later form kaleikr is used in the ecclesiastical sense only]:—a chalice, cup, goblet, it occurs in the poems Hým. 28, 30, 32, Akv. 30, Rm. 29, Skv. 3. 29; hrím-kalkr, Ls. 53; silfr-k., a silver cup, Hkr. i. 50; nú er hér kalkr, er þú skalt drekka af, eptir þat tók hann kalkinn, þá var enn eptir í kalkinum, er hann hafði af drukkit kalkinum, Gullþ. 7; nú tók hann kalkinn ok hönd hennar með, Hkr. i. 50.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- m.
- karlkyn (e. masculine)
- Lat.
- Latin.
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- O. H. G.
- Old High German.
- Germ.
- German.
Tilvitnuð rit
- Hým.
- Hýmis-kviða. (A. I.)
- Akv.
- Atla-kviða. (A. II.)
- Rm.
- Rígsmál. (A. II.)
- Skv.
- Sigurðar-kviða. (A. II.)
- Ls.
- Loka-senna. (A. I.)
- Hkr.
- Heimskringla. (E. I.)
- Gullþ.
- Gull-Þóris saga. (D. II.)