kall
nafnorð, hvorugkyn
Merkingar
n. a call, cry, shouting; óp ok kall, Nj. 236; heyra kall mikit, Fs. 179; með hátíðligu kalli, Sks. 748; kall ok eggjan, Ó. H. 215; kall ok lúðra-þytr, Þiðr. 324.
- 2.
a calling on; Eyjólfr heyrir kallit, ok lítr við, Fbr. 61 new Ed.; eigi skaltú herstask á annan mann í kalli þínu, Hom. 16.
- 3.
a call, name; nefna jarl enn ílla … var þat kall haft lengi síðan, Hkr. i. 254; þessi eru at kalli (are by name, are called) in mestu ref-hvörf, Edda (Ht.)
- II.
eccl. a call, cure of souls, (cp. Scot. ‘call’ of a minister); kjól ok kall, Dan. præste-kald, mod.
- 2.
a claim; kalls-lauss, adj. free from claim, Fms. ix. 409.
- 2.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- n.
- hvorugkyn (e. neuter)
- Ed.
- edition, editions, edited.
- eccl.
- ecclesiastical.
- cp.
- compare.
- Scot.
- Scottish.
- Dan.
- Danish.
- mod.
- modern.
- adj.
- lýsingarorð (e. adjective)
Tilvitnuð rit
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Fs.
- Forn-sögur. (D. II.)
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)
- Ó. H.
- Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Þiðr.
- Þiðreks saga. (G. I.)
- Fbr.
- Fóstbræðra saga. (D. II.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- Hkr.
- Heimskringla. (E. I.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Ht.
- Hátta-tal. (C. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)