karfi 1
nafnorð, karlkyn
sjá einnig karfi 2 nafnorð, karlkyn
a, m. [Byzant. Gr. κάραβος; mid. Lat. carabus; Russ. korabl]:—a kind of galley, or swift-going ship, with six, twelve, or sixteen rowers on each side, esp. used on lakes or inlets, Grett. 95, 97; k. fimtán-sessa, Ó. H. 42, 62 (to be used on the lake Mjörs); þeir höfðu karfa þann er réru á borð tólf menn eðr sextán, Eg. 171; Rögnvaldr konungs son átti karfa einn, réru sex (sextán?) menn á borð, 371, 386; karfar þeir sem til landvarnar eru skipaðir, Rétt. 42, Fms. ix. 408, Fb. i. 194; síðan tók hann karfa nokkurn ok lét draga út um eyjarnar þverar, Fms, viii. 377, 424; eikju-karfi, q. v.; they were long, narrow, and light so as to be easily carried over land, valtr karfi, a crank, unsteady karfi, Sighvat; whence the phrase, karfa-fótr, of reeling, tottering steps, Ó. H. 72.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- m.
- karlkyn (e. masculine)
- Gr.
- Greek.
- mid. Lat.
- middle Latin.
- esp.
- especially.
- q. v.
- quod vide.
Tilvitnuð rit
- Grett.
- Grettis saga. (D. II.)
- Ó. H.
- Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Rétt.
- Réttarbætr. (B. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)