klaka
sagnorð
Merkingar
- 1.
að, [Dan. klukke], to twitter, of a swallow; to chatter, of a pie; hann heyrði at igður klökuðu á hrísinu, Sæm. 136, Eg. 420, Stj. 80, Þiðr. 168, Karl. 544: of an eagle, Ísl. ii. 195: metaph., of a person, ok und kvernum klaka, Ls. 44:—reflex., klakask við, to have a dispute about; við biskup munum klakask við um kirkju-bann, Bs. i. 749.
- 2.
u, f. a pr. name. Klöku-ætt, f. the family of K., Landn.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- Dan.
- Danish.
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
- reflex.
- reflexive.
- f.
- kvenkyn (e. feminine)
- pr.
- proper, properly.
Tilvitnuð rit
- Sæm.
- Sæmundar Edda. (A, C. I.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Þiðr.
- Þiðreks saga. (G. I.)
- Karl.
- Karla-magnús saga. (G. I.)
- Ls.
- Loka-senna. (A. I.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)