lafa
sagnorð
pres. lafi, pret. lafði, pass. pret. neut. lafað:—to hang, dangle, as a flap; loddi köggullinn á sinunum—þá mælti Oddi, lát lafa, muna þeir mein er þiggja, Lv. 86; kom á fótinn við öklat, ok tók af svá at lafði við, Sturl. ii. 70; þat it litla ok vesalliga (höfuð) sem lafir á þínum hálsi, Bjarn. 68: metaph. to dangle, ok þykki mér sem ekki torfæri sé á leið minni þóttú lafir á stigum, Fs. 32; lengi hefi ek lifat í haugi mínum ok lafat á fé, Fas. ii. 271.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- pres.
- nútíð (e. present)
- pret.
- þátíð (e. preterite)
- pass.
- þolmynd (e. passive)
- neut.
- hvorugkyn (e. neuter)
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
Tilvitnuð rit
- Lv.
- Ljósvetninga saga. (D. II.)
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)
- Bjarn.
- Bjarnar saga. (D. II.)
- Fs.
- Forn-sögur. (D. II.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)