laða
sagnorð
að, [Ulf. laþon = καλειν; A. S. laðjan; Hel. lathjan; O. H. G. ladon; Germ. laden]:—to bid, invite a guest; Geirríðr sparði ekki mat við menn, ok lét göra skála sinn um þjóðbraut þvera, hón sat á stóli ok laðaði úti gesti, en borð stóð inni jafnan, ok matr á, Landn. 100; ok munu menn mæla, at sá laði er ráðin á, Bjarn. 53; Broddhelgi bauð þeim þar at vera … Þorsteinn spurði hví hann laðaði gesti, Þorst. hv. 44; laða hirð í höll, Edda (Ht.); ef hann er kurteisliga laðaðr, Fms. x. 234: metaph., laða menn til sín, to draw one to oneself, Skálda (in a verse), Harms. 65, Líkn. 28; laða menn til eilífrar sælu, Fb. i. 517; ok laðar til hugskota várra Drottinn sjálfan ok Engla hans, Hom. 149: reflex., laðask, to be drawn; ok laðask allir til Broddhelga, Vápn. 19, but perhaps better hlaðask, see hlaða (fine).
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- Ulf.
- Ulfilas.
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Hel.
- Heliand.
- O. H. G.
- Old High German.
- Germ.
- German.
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
- reflex.
- reflexive.
Tilvitnuð rit
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)
- Bjarn.
- Bjarnar saga. (D. II.)
- Þorst. hv.
- Þorsteins-þáttr hvíta. (D. II.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Ht.
- Hátta-tal. (C. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Skálda
- Skálda. (H. I.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- Vápn.
- Vápnfirðinga saga. (D. II.)