Yrða

leyfa

sagnorð

Merkingar

ð, [lof; Germ. er-lauben]:

  1. I.

    to permit, allow; ley fa e-m e-t, leyfi þér honum at fara sem honum gegnir bezt, Nj. 10; var leyft at gefa upp gamal-menni, Fms. ii. 225; villtú leyfa nökkurum mönnum útgöngu, Nj. 200, passim in old and mod. usage.

  2. II.

    to praise, with acc.; leyfa is the older, lofa (q. v.) the later form; leyfa freq. occurs in old poets, Hm. 81, 91, Gh. 4 (Mm. 5), Fms. i. 182 (in a verse), xi. 215 (in a verse), Ó. H. 173, Edda 65 (in a verse): in prose—þá er ek leyfi Ólaf konung ok svá háttu hans, Fms. v. 327; lítt er þessi maðr leyfðr fyrir oss, vi. 108; þó er hann mjök leyfðr af mörgum mönnum, Bs. i. 480: the phrase, eiga fótum fjör at leyfa (mod. fjör at launa), O. H. L. 6; but esp. freq. in poetry is the part, leyfðr = famed, glorious, passim, see Lex. Poët.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

Germ.
German.
mod.
modern.
acc.
þolfall (e. accusative)
q. v.
quod vide.
freq.
frequent, frequently.
esp.
especially.

Tilvitnuð rit

Nj.
Njála. (D. II.)
Fms.
Fornmanna sögur. (E. I.)
Hm.
Hává-mál. (A. I.)
Gh.
Guðrúnar-hefna. (A. II.)
Ó. H.
Ólafs saga Helga. (E. I.)
Edda
Edda. (C. I.)
Bs.
Biskupa sögur. (D. III.)
O. H. L.
Ólafs saga Helga Legendaria. (E. I.)
Lex. Poët.
Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.