mölr
nafnorð, karlkyn
m., acc. pl. mölu, Fb. ii. 78; pl. melir or gen. sing. malar hardly occurs; [Ulf. malo = σής, Matth. vi. 19, 20; O. H. G. miliwa; Germ. milbe]:—a moth; þá mun mölr eigi spilla, Pr. 474; eigi einn möl, 655 xiii. A. 3; mölu ok maðka, Fb. ii. 78; er eigi grandar ryð né mölr, Hom. 15; mölr né ryð, Matth. vi. 19, 20; sem mölr eða motti etr ok eyðir, Barl. 44. möl-étin, part. moth-eaten.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- m.
- karlkyn (e. masculine)
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- gen.
- eignarfall (e. genitive)
- sing.
- eintala (e. singular)
- Ulf.
- Ulfilas.
- O. H. G.
- Old High German.
- Germ.
- German.
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
Tilvitnuð rit
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- Barl.
- Barlaams saga. (F. III.)