mön 1
nafnorð, kvenkyn
f., gen. manar, pl. manar, Akv. 37; [Engl. mane]:—the mane of a horse; æ lýsir mön af mari, Vþm. 12; mörum sínum mön jafnaði, Þkv. 6; manar meita = to cut the manes, Akv. 37; hann vildi taka hesta sína ok skera mön á, Rd. 268; hann sagði at hann mundi fara á Hvítings-hjalla ok skera mön á hestum Þorsteins, Bjarn. 62; hann sker mön á hestinum, Finnb. 282; Þórir fór at skera mön á hrossum sínum ok Guðmundr son hans með honum, Gullþ. 22. The cutting of horse’s manes was a favourite amusement in olden times, cp. man-skæri, mane-scissors, mön-skurðr, m. a mane-cutting, Gullþ. 22.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- f.
- kvenkyn (e. feminine)
- gen.
- eignarfall (e. genitive)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- Engl.
- English.
- cp.
- compare.
- m.
- karlkyn (e. masculine)
Tilvitnuð rit
- Akv.
- Atla-kviða. (A. II.)
- Vþm.
- Vafþrúðnis-mál. (A. I.)
- Þkv.
- Þryms-kviða. (A. I.)
- Rd.
- Reykdæla saga. (D. II.)
- Bjarn.
- Bjarnar saga. (D. II.)
- Finnb.
- Finnboga saga. (D. V.)
- Gullþ.
- Gull-Þóris saga. (D. II.)