munda
sagnorð
Merkingar
að, [prob. from mund, n.], to aim, point with a weapon; hann mundar til höfuðs á Gesti, Ísl. ii. 305; mun hann ekki lengi m. atgeirinum ef hann er reiðr, Nj. 78; mundum æ fram, keep the spears in rest, Fagrsk. 138 (munim, Mork. l. c.); ef maðr mundar til manns ok stöðvar sjálfr ok varðar fjörbaugsgarð, Grág. ii. 131.
- II.
recipr. to point at one another with a weapon; ek veit beggja ykkar skaplyndi, þitt ok jarls, at þit monut skamma stund mundask til, Ó. H. 94; ok munduðusk þeir at um stund, Fms. viii. 388, v. l.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- prob.
- probably.
- n.
- hvorugkyn (e. neuter)
- l. c.
- loco citato.
- recipr.
- reciprocally.
- v. l.
- varia lectio.
Tilvitnuð rit
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Fagrsk.
- Fagrskinna. (E. I.)
- Mork.
- Morkinskinna. (E. I.)
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- Ó. H.
- Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)