raufa
sagnorð
Merkingar
- 1.
að, to break up, open, rip up; raufa til bagga, Fms. vi. 379; raufa alla vagna þá er Serkir hafa átt, Al. 112; Þorgeirr hleypr upp á húsit ok rýfr, ok þar sem húsit raufask, Fbr.: the phrase, raufa seyð, to break up the fire; raufa þeir seyðinn ok var ekki soðit, Edda 45; þann seyði raufar þú þar, at betr væri at eigi ryki, Ld. 208.
- 2.
to pierce; raufa brjóst e-m. to cut the breast open, Hkv. 1. 40; skjöldr hans var raufaðr viða, his shield was riddled, Al. 147; grjóti barðr eða skeytum raufaðr, Stj. 300; þú skalt þá eigi með örum raufa né sverði slá, 660.
- 2.
að, [A. S. reâfian; Engl. be-reave; Germ. rauben], to rob, spoil, different from the preceding; Vindr lögðusk á valinn ok raufuðu, ok flettu menn bæði vápnum ok klæðum, Fms. xi. 380.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- Germ.
- German.
Tilvitnuð rit
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Al.
- Alexanders saga. (G. I.)
- Fbr.
- Fóstbræðra saga. (D. II.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)
- Hkv.
- Helga-kviða Hundingsbana. (A. II.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)