Yrða

rekkr

nafnorð, karlkyn

m., dat. rekki, Hdl. 3; pl. rekkar; [akin to rakkr, q. v.]: prop. a straight, upright man, a franklin (?), a freq. word in poetry, see Lex. Poët. (Hkv. Hjörv. 18), but in prose only used in old law phrases: in the allit. law phrase, rekkr ok rýgr, man and wife; þann mann skal leiða á rekks skaut ok rýgjar, N. G. L. i. 209; árbornum manni (a noble) fjóra aura, rekks þegni (a freeholder, franklin)? þrjá aura, en leysingja tvá aura; as also, höldr, árborinn maðr, rekks þegn, leysingi, N. G. L. i. 172, 173 (the rekkr stands therefore as the third in rank next to a freed man); rekkar þeir þóttusk er þeir ript höfðu, they felt themselves proud, Hm. 48; Hálfs-rekkar, the champions of king H., Fas. ii. 25, Edda 107 (the etymology there given is a mere fancy).

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

m.
karlkyn (e. masculine)
dat.
þágufall (e. dative)
pl.
fleirtala (e. plural)
q. v.
quod vide.
prop.
proper, properly.
freq.
frequent, frequently.
allit.
alliteration, alliterative.

Tilvitnuð rit

Hdl.
Hyndlu-ljóð. (A. II.)
Lex. Poët.
Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.
Hkv. Hjörv.
Helga-kviða Hjörvarðssonar. (A. II.)
N. G. L.
Norges Gamle Love. (B. II.)
Hm.
Hává-mál. (A. I.)
Fas.
Fornaldar sögur. (C. II.)
Edda
Edda. (C. I.)