rekkr
nafnorð, karlkyn
m., dat. rekki, Hdl. 3; pl. rekkar; [akin to rakkr, q. v.]: prop. a straight, upright man, a franklin (?), a freq. word in poetry, see Lex. Poët. (Hkv. Hjörv. 18), but in prose only used in old law phrases: in the allit. law phrase, rekkr ok rýgr, man and wife; þann mann skal leiða á rekks skaut ok rýgjar, N. G. L. i. 209; árbornum manni (a noble) fjóra aura, rekks þegni (a freeholder, franklin)? þrjá aura, en leysingja tvá aura; as also, höldr, árborinn maðr, rekks þegn, leysingi, N. G. L. i. 172, 173 (the rekkr stands therefore as the third in rank next to a freed man); rekkar þeir þóttusk er þeir ript höfðu, they felt themselves proud, Hm. 48; Hálfs-rekkar, the champions of king H., Fas. ii. 25, Edda 107 (the etymology there given is a mere fancy).
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- m.
- karlkyn (e. masculine)
- dat.
- þágufall (e. dative)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- q. v.
- quod vide.
- prop.
- proper, properly.
- freq.
- frequent, frequently.
- allit.
- alliteration, alliterative.
Tilvitnuð rit
- Hdl.
- Hyndlu-ljóð. (A. II.)
- Lex. Poët.
- Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.
- Hkv. Hjörv.
- Helga-kviða Hjörvarðssonar. (A. II.)
- N. G. L.
- Norges Gamle Love. (B. II.)
- Hm.
- Hává-mál. (A. I.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Edda
- Edda. (C. I.)