Yrða

særa

sagnorð

Merkingar

  1. 1.

    ð, [sár; Dan. saare], to wound, Grág. i. 92, 442, ii. 11, Nj. 18, passim; særa e-n sári, to inflict a wound, Grág. ii. 35; særa e-n holundar-sári, Nj.; hana skyldi s. til barnsins, of hysterotomy, Fas. i. 118.

  2. II.

    recipr. to wound one another; nú drepask menn eðr særask eðr vegask, Grág. ii. 92.

    1. 2.

      pass. to be wounded, Fms. viii. 248 (særðusk for urðu sárir).

    2. 2.

      (i. e. sœra), ð, [sverja, sór], to conjure; ek særi þik fyrir þann Guð er …, Fas. ii. 547; ek særi þik fyrir alla krapta Krists, … at, Nj. 176; sœri ek fyrir goð vár þessa riddara, 623. 31; pat bar eigi Kristnum mönnum, at s. Guð til nökkurs vitnis-burðar, of an ordeal, Fms. x. 547; hann sœrði hann í nafni Guðs at bíða sín, Barl. 135; ek særi yðr, minn herra, fyrir nafn várs herra Jesú Krists, Bs. i. 192.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

Dan.
Danish.
recipr.
reciprocally.
pass.
þolmynd (e. passive)
i. e.
id est.

Tilvitnuð rit

Grág.
Grágás. (B. I.)
Nj.
Njála. (D. II.)
Fas.
Fornaldar sögur. (C. II.)
Fms.
Fornmanna sögur. (E. I.)
Barl.
Barlaams saga. (F. III.)
Bs.
Biskupa sögur. (D. III.)