seggr
nafnorð, karlkyn
Merkingar
m., pl. seggir, [A. S. säcg; from segja?]:—poët. a man, prop. a messenger, which sense can still be seen in Akv. 1, 2, 6, as also in the allit. seggr and segja; at þú mér, seggr, né segir, Skm. 5; seggir segja mér hvártveggja, Hallfred.
- 2.
gener. a man, Vkv. 7, 21; nóttum fóru seggir, 6; sénir vóru seggir (strangers) und hjálmum, Hðm. 20; seggja dróttinn, Bkv. 5: the word remains in mod. usage in such phrases as, grimdar-seggr, a cruel man; óróa-seggr, a rioter. segg-fjöld, f. a host of men, Lex. Poët.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- m.
- karlkyn (e. masculine)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- poët.
- poetically.
- prop.
- proper, properly.
- allit.
- alliteration, alliterative.
- gener.
- generally.
- mod.
- modern.
- f.
- kvenkyn (e. feminine)
Tilvitnuð rit
- Akv.
- Atla-kviða. (A. II.)
- Skm.
- Skírnis-mál. (A. I.)
- Vkv.
- Völundar-kviða. (A. II.)
- Hðm.
- Hamðis-mál. (A. II.)
- Bkv.
- Brynhildar-kviða. (A. II.)
- Lex. Poët.
- Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.