sjóða
sagnorð
Merkingar
pres. sýð; pret. sauð, sautt (mod. sauðst), sauð, pl. suðu; subj. syði; part. soðinn: [A. S. seôðan; Engl. to seethe; Germ. sieden]:—to cook; sjóða mat, K. Þ. K. 88; ganga sjóða, Hým. 14; soðinn kálfr, Rm. 5; soðin lifr: Gkv. 2. 23; soðinn mörr, Korm.; láta soðinn, Gm. 18; er lokit var at s., Korm. 34; var ekki soðit, Edda 45; at hverr maðr syði ok matbjöggi, Stj. 293; matgört ok soðit, 167; hann sagði at vér syðim furðu íll slátr, Fms. ii. 139; hann tók eitt kið, slátraði ok sauð, Stj. 390; hann sauð í katli miklum, Nj. 247; tak egg ek sjóð hart (imperat.), Pr. 472.
- 2.
a smith’s term, to fuse steel and soft iron; þótti mér aldri soðit verða járnit til loks en sindraði ávallt ór, Þorst. Síðu H. 177; sára-lauk suðu, Gsp.; afii soðinn, Þd. 15.
- II.
metaph. to brood over, delay; þat sjóðum vér er vér velkjum lengi í hugskoti váru, Hom. 83; þér meltið slíkt ok sjóðit fyrir yðr svá at ekki verðr af, Nj. 154.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- pres.
- nútíð (e. present)
- pret.
- þátíð (e. preterite)
- mod.
- modern.
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- subj.
- viðtengingarháttur (e. subjunctive)
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- Germ.
- German.
- imperat.
- boðháttur (e. imperative)
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
Tilvitnuð rit
- K. Þ. K.
- Kristinn-réttr Þorláks ok Ketils = Kristinna-laga-þáttr. (B. I.)
- Hým.
- Hýmis-kviða. (A. I.)
- Rm.
- Rígsmál. (A. II.)
- Gkv.
- Guðrúnar-kviða. (A. II.)
- Korm.
- Kormáks saga. (D. II.)
- Gm.
- Grímnis-mál. (A. I.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Þorst. Síðu H.
- Þorsteins saga Síðu-Hallssonar. (D. II.)
- Gsp.
- Getspeki Heiðreks. (A. II.)
- Þd.
- Þórs-drápa. (A. I.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)