sjatna
sagnorð
Merkingar
að, older form setna (q. v.), Finnb. 336, Fms. ii. 43, Fb. i. 56, [setna, sitja, setja]:—to ‘settle,’ sink, dwindle, subside, esp. of food, to be digested just after having been taken; fyllask menn ekki af því vatni, sjatnar þat vel, ok rennr í hörund sem mungát, Sks. 163; láta sér sjatna, of resting after a meal.
- 2.
metaph. to subside, abate; væntu þeir at heldr mundi sjatna úfriðrinn, Ísl. ii. 386; ok megi þá s. þessi úþokki er í millum ykkar er, Fs. 158; ílla mun s. újafnaðr þeirra bræðra, Lv. 4; ok vit ef sjatni hennar ofsi, Fas. i. 194; þinn ofsi mun ílla s., 189; þóttusk allir vita at eigi mundi sogurt s., Nj. 141, Orkn. (in a verse).
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- q. v.
- quod vide.
- esp.
- especially.
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
Tilvitnuð rit
- Finnb.
- Finnboga saga. (D. V.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)
- Fs.
- Forn-sögur. (D. II.)
- Lv.
- Ljósvetninga saga. (D. II.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Orkn.
- Orkneyinga saga. (E. II.)