Yrða

skamma

sagnorð

Merkingar

að, [skömm], to shame, disgrace; hraktr ok skammaðr, Sturl. iii. 11; þeir er vinir hennar höfðu drepit ok skammat, Fs. 85: to scold.

  1. II.

    reflex. to be ashamed, Fms. vi. 302, Hom. 10; skammask e-s, to be ashamed of a thing; skúa ok bróka skammisk engi maðr, Hm. 60, Sks. 744; ek skömdumk at vera nökviðr, 507 B, Bs. i. 469: mod. skammast sín, to blush, Sturl. i. 210; and skammast sín fyrir e-ð.

    1. 2.

      recipr. to scold, use bad language to one another.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

reflex.
reflexive.
mod.
modern.
recipr.
reciprocally.

Tilvitnuð rit

Sturl.
Sturlunga saga. (D. I.)
Fs.
Forn-sögur. (D. II.)
Fms.
Fornmanna sögur. (E. I.)
Hom.
Hómilíu-bók. (F. II.)
Hm.
Hává-mál. (A. I.)
Sks.
Konungs skugg-sjá. (H. II.)
Bs.
Biskupa sögur. (D. III.)