skyldugr
lýsingarorð
Merkingar
adj. [Dan. skyldig], bound, obliged; s. at göra e-t, s. at halda eið, Gþl. 62, K. Á. 8, 22; hón var eigi skyldug at lúka, not bound to pay, Dipl. iii. 13; s. til e-s, s. til hollustu ok hlýðni, Js. 17; sem vér erum skyldugir við yðr, H. E. i. 342; s. e-m e-u, hverju prestr er s. bændum, which are his duties towards them? N. G. L. i. 346: of a thing due, skyldug hlýðni, K. Á. 226; nú er skyldugt, it is obligatory, 330: due, skyldug pína, id.
- 2.
owing, of debts; e-m, to owe to one. Stj. 151; er hann s. kirkjunni fimm aura, Vm. 9: gen., svá, mikils góðs s., Dipl. ii. 8: in need of, s. e-s, Sturl. i. 218 C.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- adj.
- lýsingarorð (e. adjective)
- Dan.
- Danish.
- gen.
- eignarfall (e. genitive)
Tilvitnuð rit
- Gþl.
- Gulaþings-lög. (B. II.)
- K. Á.
- Kristinn-réttr Árna biskups. (B. III.)
- Dipl.
- Diplomatarium. (J. I.)
- Js.
- Járnsíða. (B. III.)
- H. E.
- Historia Ecclesiastica Islandiae. (J. I.)
- N. G. L.
- Norges Gamle Love. (B. II.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Vm.
- Vilkins-máldagi. (J. I.)
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)