sletta
sagnorð
Merkingar
- 1.
t, [from slá, slag, as a kind of iterative], to slap, dab, with dat.: of liquids—skvetta, taka spann fullt vatns ok sletta á þau, N. G. L. i. 358; hann þreif upp skyrkyllinn ok sletti framan í fang hans, Grett. 66 new Ed.; hann sletti í munn sér skegginu, he slapped the beard into his mouth, Dropl. 25; heir slettu eptir henni svipu, Bs. i. 453; hann sletti flötu sverðinu um herðar honum, slapped him with the flat of the sword, Sturl. ii. 60, Fas. iii. 102, Þorf. Karl. 428; slettust fitjarnar um hellis-gólfit, Fas. iii. 386: þeir mega sletta skyrinu sem það eiga, see skyr: in mod. usage sletta expresses bespattering with slabby matter, skvetta with pure fluids.
- 2.
u, f. a dab, spot; blek-s., a blot of ink; bak-s., q. v.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- dat.
- þágufall (e. dative)
- Ed.
- edition, editions, edited.
- mod.
- modern.
- f.
- kvenkyn (e. feminine)
- q. v.
- quod vide.
Tilvitnuð rit
- N. G. L.
- Norges Gamle Love. (B. II.)
- Grett.
- Grettis saga. (D. II.)
- Dropl.
- Droplaugar-sona saga. (D. II.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Þorf. Karl.
- Þorfinns saga Karlsefnis. (D. II.)