smeygja
sagnorð
Merkingar
ð, a causal to smjúga, q. v., [Germ. smeicheln; Dan. smöge], to make slip, with dat.; hann smeygði fjötrinum af niðr, Fms, vi. 15; smeygði hann lykkjunni á háls sér, … s. tauginni af hálsi sér, he slipped the loop off his neck, 368; hann smeygði á sik brókunum, pulled the breeks on, Hkr. iii. 323; smeygja sér inn, to insinuate oneself.
- II.
reflex. to rid oneself; smeygðisk Egill af stafnum. Eg. 233; smeygjask undan e-u, to slip away from, Fms. ix. 333.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- q. v.
- quod vide.
- Germ.
- German.
- Dan.
- Danish.
- dat.
- þágufall (e. dative)
- reflex.
- reflexive.
Tilvitnuð rit
- Hkr.
- Heimskringla. (E. I.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)