spá
sagnorð
sjá einnig spá nafnorð, kvenkyn
Merkingar
ð, pres. spái; pret. spáð: [a contr. form; Scot. spae; cp. Germ. spähen; Lat. spec-, spicio]:—prop. to pry, look, but only in
- II.
metaph. to spae (Scot.), prophesy, foretel, the person in dat., the thing in dat. or acc.; eigi vil ek þess spá, Sd. 160; spá mun ek þeim þess, at …, Fb. i. 548; spá ú-orðna hluti, 656 C. 6; spá fyrir ú-orðna hluti, Fms. i. 96; spá mér slíkar spár, Nj. 82; þat spáði mér Þórir félagi minn, 98; kemr nú í hug hvat konungrinn hafði spáð homun, Fms, xi. 83; spásaga er spáð var, viii. 240.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- pres.
- nútíð (e. present)
- pret.
- þátíð (e. preterite)
- contr.
- contracted.
- Scot.
- Scottish.
- cp.
- compare.
- Germ.
- German.
- Lat.
- Latin.
- prop.
- proper, properly.
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
- dat.
- þágufall (e. dative)
- acc.
- þolfall (e. accusative)
Tilvitnuð rit
- Sd.
- Svarfdæla saga. (D. II.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)