stoð
nafnorð, kvenkyn
f., pl. stöðr or steðr, later stoðir, Hom. 95; stuðir, 97; [styðja]:—a post; stukku steðr frá lúðri, Gs. 20; stóð hón und stoð, Gkv. 1; broddrinn stóð fastr í stoðinni, Fms. viii. 258, Sturl. ii. 119; steðr ok stólpar, Edda i. 78; ábyrgjask hús, ef steðr eru til fengnar, Grág. ii. 336: metaph. a prop, in phrases, kippa undan þeirri stoð er áðr hélt mest upp ráði hennar, Glúm. 341; margar stoðir (stoðar Cod. C.) runnu undir hann, frændr, mágar ok vinir, Sturl. i. 160; stoð ok styrkr, Bs. i. 131; at-stoð, help.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- f.
- kvenkyn (e. feminine)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
- Cod.
- Codex.
Tilvitnuð rit
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- Gs.
- Grótta-söngr. (A. II.)
- Gkv.
- Guðrúnar-kviða. (A. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- Glúm.
- Víga-Glúms saga. (D. II.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)