sverfa
sagnorð
sverf; pret. svarf, pl. surfu: part. sorfinn; [Ulf. af-swairban = ἐξαλείφειν, ἐκμάσσειν; Engl. swerve; Dutch swerven; Swed. swerfva]:—to file; járn sorfit, Stj. 160; sverfr hann, 158; svarf hann með snarpri þél, Bs. i. 237; sverfa til stáls, to ‘file to the steel’ to the core, i. e. to fight it out to the last; kvað þá verða at s. til stáls með þeim, Fms. vii. 244; láta þá til stáls sverva með þeim, Ó. H. 41; ok láta s. til stáls með ykkr bræðrum, Fb. ii. 122, Orkn. 234, 428: sverfr at, it presses hard; er í kreppingar kemr ok at sverfr, Fms. iv. 147.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- pret.
- þátíð (e. preterite)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- Ulf.
- Ulfilas.
- Engl.
- English.
- Swed.
- Swedish.
- i. e.
- id est.
Tilvitnuð rit
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Ó. H.
- Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Orkn.
- Orkneyinga saga. (E. II.)