svinnr
lýsingarorð
Merkingar
adj., also sviðr (nn = ð); [Ulf. swinþs = ἰσχυρός; A. S. swið; Hel. swiði; Germ. ge-schwind]:—prop. swift, quick, which sense, however, only remains in svinn Rín, the swift, rapid Rhine, Akv. 27; veg-s., ‘way-swift’ (of a river), Gm. 28.
- 2.
metaph. wise; ins svinna mans, Hm. 162; ú-sviðr, unwise, 20, 22; konan svinna, Korm.; alls þik svinnan kveða, Vþm. 24, 30; ek mun segja þér svinn ór reiðu, Helr. 5; svinna hafði hann hyggju, Hðm. 9; und svinnum sigrunni, gallant, Vellekla: the saying, sá er svinnr er sik kann, he is wise who knows himself, i. e. knows how to moderate himself, Hrafn. 10; sviðr um sik, wise of oneself; heima glaðr gumi ok við gesti reifr, sviðr skal um sik vera, Hm. 102; al-sviðr, fill-wise, the name of the wise dwarf; geð-svinnr, mind-wise; hug-s., orð-s., wise or swift in words (?), eloquent; ráð-svinnr, wise in counsel; ú-svinnr, unwise, and also indiscreet, rude: with gen., in the sense of ready, quick, elsku-svinnr, s. heilags tafns, Edda 51 (in a verse).
- 3.
in mod. usage svinnr (like glöggr) means stingy.
- II.
as subst. in the phrase, snúa á svinn sínu ráði, to turn to reason, mend one’s ways, Fms. ii. 235.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- adj.
- lýsingarorð (e. adjective)
- Ulf.
- Ulfilas.
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Hel.
- Heliand.
- Germ.
- German.
- prop.
- proper, properly.
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
- i. e.
- id est.
- gen.
- eignarfall (e. genitive)
- mod.
- modern.
- subst.
- substantive.
Tilvitnuð rit
- Akv.
- Atla-kviða. (A. II.)
- Gm.
- Grímnis-mál. (A. I.)
- Hm.
- Hává-mál. (A. I.)
- Korm.
- Kormáks saga. (D. II.)
- Vþm.
- Vafþrúðnis-mál. (A. I.)
- Helr.
- Helreið Brynhildar. (A. II.)
- Hðm.
- Hamðis-mál. (A. II.)
- Hrafn.
- Hrafnkels saga. (D. II.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)