undr
nafnorð, hvorugkyn
Merkingar
n. [A. S. wundar; Engl. wonder; Germ. wunder; Dan. under]:—a wonder; undr þetta hélzk til dags, Nj. 272; skrípi ok undr, 20; ella mun yðr henda hver undr, Fms. iii. 28; þeir segja hverju undri þeir vóru orðnir, x. 304; Fróðár-undr, the spectres of Fróðá, Þorf. Karl., Eb. ch. 52–55; en er svá var komit undrum þeim, Eb. l. c.; heyr undr mikit, heyr örlygi, Gísl. 15 (a ditty); nú bregðr undrum við, ek em nú hér kominn, en litlu áðr var ek með fóstra mínum, Fms. i. 292; brestr svá mikill, at öllum þótti undr at, Ó. H. 135; undra ár, a wonder-year, Ann. 1118; undra-maðr, a portentous person; undr at afli, Fas. ii. 328: gen. plur. emphasizing, undra-digr, -hár, -brattr …, wondrous big, high, steep …
- 2.
with the notion of shame, scandal; þat var undr mikil, at hann skyldi liggja fyrir fótum þeim, Eg. 758; göra sik at undri, Fær. 262, Fms. vi. 359; görask svá at undrum, 364; mannfóli mikill ok gört þik at undri, Boll. 350; ok verða at undrum í drykkju-stofunni, Eg. 553; aldri fyrr sá ek menn svá at undri verða sem hér, Fms. viii. 234; undrum verði sá er hann hirðir, Karl. 45.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- n.
- hvorugkyn (e. neuter)
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- Germ.
- German.
- Dan.
- Danish.
- ch.
- chapter.
- l. c.
- loco citato.
- gen.
- eignarfall (e. genitive)
- plur.
- fleirtala (e. plural)
Tilvitnuð rit
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Þorf. Karl.
- Þorfinns saga Karlsefnis. (D. II.)
- Eb.
- Eyrbyggja saga. (D. II.)
- Gísl.
- Gísla saga. (D. II.)
- Ó. H.
- Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Ann.
- Íslenzkir annálar. (D. IV.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Fær.
- Færeyinga saga. (E. II.)
- Boll.
- Bolla-þáttr. (D. V.)
- Karl.
- Karla-magnús saga. (G. I.)