undra
sagnorð
Merkingar
að, to wonder at a person or thing, with acc.; þetta undra víkingar, Fas. ii. 530; allir undra þessa manns afl, Finnb. 274; undra allir geysi-mjök hans meðferði, Th. 77; þeir undra hví eigi var upp lokit, Stj. 383; undrandi er hann var þar kominn, 359; síðan undraði engi maðr, at …, Sks. 646 B; fólkit gékk allt út úr kirkjunni ok undraði, 116; vendu heim þaðan ok undruðu mjök, Hom. 120.
- 2.
in mod. usage the active is mostly impers.; mig undrar, it astonishes me.
- II.
reflex. to wonder; undrask öglis landa eik hví vér sém bleikir, Ó. H. (in a verse); fóru menn út ór hverri borg at undrask þá, Nj. 48; hann undraðisk þat, at …, 185; hann undraðisk þat mjök, at …, Edda 1.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- mod.
- modern.
- impers.
- ópersónulegt (e. impersonal)
- reflex.
- reflexive.
Tilvitnuð rit
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Finnb.
- Finnboga saga. (D. V.)
- Th.
- Theophilus. (F. III.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- Ó. H.
- Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Edda
- Edda. (C. I.)