varð
sagnorð varð-veita
Merkingar
t, prop. two words, varð (acc.) veita, i. e. veita vörð, to give ‘ward’ to, hold, keep, preserve; hence in the oldest writers the word is used with dat. (as the verb veita), varðveita fénu, Gþl. 227; v. börnum þeirra ok fé, 258; geyma þeim ok v., Stj. 99; v. þessum steini, Fms. viii. 8; v. öllum fjár-hlutum hennar, Gþl. 227.
- II.
with acc. to keep, defend; skal ek v. þik, Nj. 53; v. þær, Blas. 45 (vellum of the 12th century); v. ríkit, Eg. 119; hann var varðveittr, Fms. x. 369; Guð varðveiti þig, God ward thee! (a mod. phrase): to keep in one’s possession, þú munt hafa at v. eina kistu, Eg. 395, Nj. 5, 76, Ld. 70: to keep, ef maðr tekr grið ok varðveitir þat ekki, if a man takes up an abode and does not keep it, Grág. i. 150; v. sik við e-u, Hom. 13: to observe, freq. in mod. usage, v. Guðs boðorð, and the like.
- III.
part. pl. varðveit-endr, warders, watchmen. 623. 35.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- prop.
- proper, properly.
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- i. e.
- id est.
- dat.
- þágufall (e. dative)
- mod.
- modern.
- freq.
- frequent, frequently.
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
Tilvitnuð rit
- Gþl.
- Gulaþings-lög. (B. II.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Blas.
- Blasius saga. (F. III.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)