verr
nafnorð, karlkyn
Merkingar
- 1.
m. [Ulf. wair = ἀνήρ; A. S., Hel., and O. H. G. wer = a man; Lat. vir; the derivation from verja suggested in Edda 107 is fanciful]:—a man:
- 1.
sing. a husband; Sifjar verr = Thor, Hým. 3, 15, Þkv. 24, Grett. (in a verse); þótt varðir fái sér vers, Ls. 33; þar sitr Sigyn um sínum ver (dat.), Vsp. 39; vildi hón ver sínum vinna ofr-hefndir, Am. 72; hvern myndir þú kjósa þér at ver? Kormak; sof hjá ver þínum, id.; vön vers, Skv. 3. 9; leiða annarrar ver, 40; ganga með veri, to marry, Gkv. 2. 27; vörðr né verr, [nor] ward nor husband, 3. 3; verr spákonu, the husband of a wise woman, Kormak; lirla veri sínum, to sing lullaby for her husband, Fms. vi. 251 (in a verse); vör ok gröm at veri, jealousy for her husband, Ls. 54; frum-ver, one’s wedded husband, Skv. 3. 59: in prose used in law phrases or sayings, svá er mörg við ver sinn vær at varla sér hón af honum nær, Skálda (Thórodd); til er hón kemr í vers hvílu, Grág. ii. 183; verr hennar, 89.
- 2.
in plur. verar, men; þar er vágu verar, Ls. 46; firðar ok fírar ok verar heita landvarnar-menn, Edda 107; sleit vargr vera, Vsp.; vápn-dauða vera, Gm. 8, Sdm. 33; þú ert æ vísastr vera, Vþm. 55; vera týr, the lord of men, i. e. Odin, Gm. 3; verr peim vera enginn, none of men can ward them off, Gsp.; megut þeim varða verar, id.
- 3.
in compds; ver-bróðir, ver-faðir, ver-fang, ver-gjarn, ver-lauss, ver-liðar, ver-öld, ver-sæll, ver-úlfr, ver-þjóð, qq. v., of which only veröld is a prose word, all the rest being poetical and obsolete.
- 4.
plur. verjar; skip-verjar, shipmen; suffixed to pr. names of people, mostly of counties or small tribes, Man-verjar, the Manx-men, Fms. vii. (in a verse); Hvin-verjar, Odda-verjar, Gaul-verjar, Dal-verjar, Skarð-verjar, Sturl., Landn.; Vík-verjar, the men of the county Wík in Norway: Róm-verjar, the Romans: in mod. usage, Spán-verjar, the Spanish; Þjóð-verjar, the Germans: this was a freq. usage in old Teut. names, in Lat. rendered by -varii; it remains in the Engl. Cant-er-bury (A. S. Cant-wara) = the burgh of the men of Kent.
- II.
in the inflex. -eri or -ari, see Gramm. p. xxxii, col. i.
- III.
in pr. names, Ver-mundr, Rand-verr.
- 2.
compar. worse, and verst, superl. worst, answering to ílla; [Ulf. wairs; A. S. wyrs: Engl. worse; Scot. waur; Swed. värr]: líka verst við e-n, Landn. 287; þykki mér þat verst, Eb. 170; hann var einna verst til Gunnars, Nj. 38; þeir hafa verr (behave worse) er trygðum slitu, Mkv.; verr en ílla, worse than bad, i. e. exceedingly bad, Sturl. iii. 31; vánu verr, worse than expected, see ván.
- 2.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- m.
- karlkyn (e. masculine)
- Ulf.
- Ulfilas.
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Hel.
- Heliand.
- O. H. G.
- Old High German.
- Lat.
- Latin.
- sing.
- eintala (e. singular)
- dat.
- þágufall (e. dative)
- plur.
- fleirtala (e. plural)
- i. e.
- id est.
- pr.
- proper, properly.
- mod.
- modern.
- freq.
- frequent, frequently.
- Teut.
- Teutonic.
- Engl.
- English.
- inflex.
- inflexive.
- compar.
- miðstig (e. comparative)
- superl.
- efsta stig (e. superlative)
- Scot.
- Scottish.
- Swed.
- Swedish.
Tilvitnuð rit
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Hým.
- Hýmis-kviða. (A. I.)
- Þkv.
- Þryms-kviða. (A. I.)
- Grett.
- Grettis saga. (D. II.)
- Ls.
- Loka-senna. (A. I.)
- Vsp.
- Völuspá. (A. I.)
- Am.
- Atla-mál. (A. II.)
- Skv.
- Sigurðar-kviða. (A. II.)
- Gkv.
- Guðrúnar-kviða. (A. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Skálda
- Skálda. (H. I.)
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- Gm.
- Grímnis-mál. (A. I.)
- Sdm.
- Sigrdrífu-mál. (A. II.)
- Vþm.
- Vafþrúðnis-mál. (A. I.)
- Gsp.
- Getspeki Heiðreks. (A. II.)
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)
- Eb.
- Eyrbyggja saga. (D. II.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Mkv.
- Málshátta-kvæði. (A. III.)