virðar
nafnorð, karlkyn
m. pl. [from verð; cp. hirð, verðung], poët. king’s men, men in the king’s pay, a body-guard; the etymology implied in ‘virðar’ heita þeir menn er ‘meta’ mál manna, Edda 107, is scarcely true; heill skaltú, vísi, virða njóta, Hkv. 1. 54; vápn-söngr virða, Akv. 32; afkárr söngr virða, 38; efla víg með virðum, Skv. 1. 12.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- m.
- karlkyn (e. masculine)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- cp.
- compare.
- poët.
- poetically.
Tilvitnuð rit
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Hkv.
- Helga-kviða Hundingsbana. (A. II.)
- Akv.
- Atla-kviða. (A. II.)
- Skv.
- Sigurðar-kviða. (A. II.)