fram
lýsingarorð fram-mæltur málfræði
sagður með tunguna framarlega í munninum (hljóðin i, í, e, u, ö)
sjá uppmæltur
Beyging
fram
kk.kvk.hk.
nf.frammæltur frammælt frammælt
þf.frammæltan frammælta frammælt
þgf.frammæltum frammæltri frammæltu
ef.frammælts frammæltrar frammælts
nf.frammæltir frammæltar frammælt
þf.frammælta frammæltar frammælt
þgf.frammæltum
ef.frammæltra
nf.frammælti frammælta frammælta
aukaföllframmælta frammæltu frammælta
öll föllframmæltu